Mogłem zawieść, mogłem trafić do pudła, mogłem zginąć.
Ale ciężko harowałem, by być tutaj.
Słyszycie mnóstwo złych rzeczy o Dennisie Rodmanie.
Ale ludzie nie znają Dennisa Rodmana.
Swoją wiedzę czerpią z boiska i z gazet,
mówią: „Co za okropna osoba”.
Rusza cię, że publika uważa cię za tego wariata?
Nie, myślę, że to ja stworzyłem tego potwora.
Ale nikt nie powie o mnie złego słowa jako o koledze z drużyny.
Mamy wielkiego Michaela Jordana,
Scottiego Pippena i Phila Jacksona,
ale czy beze mnie zdobyliby tytuł mistrza?
Nie sądzę.
Kocham Michaela Jordana na zabój. Kocham Scottiego i resztę,
ale oni nie robią tego, co ja.
Jestem od brudnej roboty, to mnie inni zawodnicy wyzywają.
Chcę wychodzić na boisko i dostawać po nosie.
To wyzwala we mnie ból.
Chcę to czuć.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Niesamowite!
Koniec meczu! Trybuny szaleją!
Nikt tu nikogo nie zdradził.
Czas, bym ruszył naprzód.
To będzie ostatni rok trenera Phila.
Oczekiwania są zbyt wysokie?
- Co teraz? - Pytanie brzmi: jak długo to potrwa?
INDIANAPOLIS 27 LISTOPADA 1997
Wciąż są mistrzami, ale w tym sezonie jak na razie
przypominają trupę cyrkową z lat 80.,
„Michaela i jego Jordanitów”.
Obrońcy tytułu potrzebują pomocy. Grają przeciętnie.
Jeśli chodzi o kolegów Michaela,
Rodmanowi ciężko się rozkręcić.
Masz już dość pytań o Pippena?
Tak.
Czekam, aż coś się zmieni. Aż powie, co zrobi.
Musimy grać dalej. Robić, co do nas należy.
28 LISTOPADA 1997
Do dzieła.
Pierwsze spotkanie zawodnika Michaela i trenera Larry'ego. Bulls i Pacers.
Dennis Rodman zablokowany przez Dale'a Davisa. Reggie Miller.
Mija Jordana i zmierza do kosza.
Widzieliśmy już tę minę Phila Jacksona.
Byki mogą skończyć z bilansem osiem do siedmiu.
W poprzednim sezonie Chicago przegrało siódmy mecz jako 56.
Nie udało nam się sporo prostych rzutów. Szło nam kiepsko.
Ale dobiły nas zbiórki.
Zbiórki były straszne.
Nie wychodziły nam.
Dennis snuł się gdzieś za resztą,
traci entuzjazm do gry.
DZIENNIKARZ ESPN - 1996-2004
Rodman jest najlepszym grającym obrońcą, jakiego widziałem przez 30 lat.
Problemem było to, że nie zawsze był zmotywowany, by grać.
Znowu jestem strasznie znudzony.
Muszę się jakoś zmotywować.
...cios poniżej pasa. Umyślny faul.
Ja tego tak nie widzę.
Nie widzę wielu rzeczy.
Zazwyczaj widzę twoje machloje.
Dennis nie zaakceptował roli...
„Scottie nie gra, więc na ciebie spada większa odpowiedzialność.
Liczę na ciebie”.
Podczas jednego meczu coś odwalił i zdjęli go z boiska.
Byłem wściekły, dał się wywalić
i zostawił mnie samego bez Scottiego.
Dennis wiedział, że zjebał sprawę.
Usłyszałem, że ktoś puka do mojego pokoju.
Dennis nigdy do mnie nie przychodził,
spytał: „Masz może cygaro?”.
Poszedłem do pokoju Michaela Jordana poprosić o cygaro,
ale myślę, że wiedział...
że to pewnie dla niego...
był mój sposób, by przyznać się do winy.
Nie przeprosił. Nic nie mówił,
ale to, że do mnie przyszedł,
znaczyło u niego: „Słuchaj, zjebałem”.
Od tamtej pory Dennis zachowywał się doskonale.
Zaczęliśmy wygrywać.
Mam do was jedno pytanie.
- Co teraz? - Czas na grę!
9 GRUDNIA 1997
Nie było Scottiego, ale myślę, że Michael wierzył we mnie na tyle,
że widział, że może na mnie liczyć.
Nie zawiodę ani jego, ani drużyny, ani miasta.
Rodman zalicza zbiórkę dla Byków.
BILANS BYKÓW: 12-7
Nets próbowali, ale to za mało.
Chicago Bulls pokonali New Jersey Nets 100 do 92.
BILANS BYKÓW: 16-9
Bez Scottiego to Dennis trzymał nas razem.
Musiał się naprawdę skupić, abyśmy grali na takim poziomie.
Szybko adaptowaliśmy się do nowych warunków.
Rodman walczy o zbiórkę, udało się!
Kerr łapie i trafia!
To dopiero koszykówka.
Dennis Rodman potrafi sprawić, że jego drużyna jest świetna.
BILANS BYKÓW: 18-9
Niesamowite.
GRUDZIEŃ 1997
Byłem czarnym dzieciakiem z mieszkania socjalnego,
życie było porąbane...
Moja mama prowadziła szkolny autobus.
Miała dość tego, że się nie dokładam, że nic nie robię.
Ile miałem lat? 18?
Miała dość i mnie wykopała. Dwa lata mieszkałem na ulicy.
Szukałem różnych miejsc do spania.
Takich jak czyjeś ogródki, ogródki kolegów, takie tam.
Mogłem zostać dilerem, mogłem zginąć, wszystko było możliwe.
Nie wiem, czemu nigdy nie ćpałem, ale tak było.
Widziałem, jak inni ćpają albo dilują,
nie chciałem na to patrzeć, wolałem trening.
Robiłem to dzień w dzień.
Miałem szczęście, że zacząłem grać w koszykówkę.
UNIWERSYTET STANOWY OKLAHOMY 1985
Miałem szczęście,
pewien facet z uniwerku spytał, czy chcę dla nich grać.
Powiedziałem, że pewnie.
Za każdym razem cisnąłem na maksa. Byłem naprawdę szybki.
Na studiach miałem średnio 27 punktów i 14, 15 zbiórek na mecz.
Chcę skończyć szkołę, zdobyć tytuł.
A po szkole chcę, żeby było jak najlepiej.
W drugiej rundzie mieliśmy jeszcze dwóch zawodników.
Greg Dreiling trafił do Indiany, a Dennis Rodman,
młodziak z Uniwersytetu Oklahomy,
do Detroit jako 27. zawodnik draftu.
Kiedy trafił do Detroit, był piękną, niewinną osobą...
OBROŃCA PISTONS - 1981-94
...miał nieco naiwną wizję świata.
Był prostym chłopakiem.
Mawiał: „Nie wiecie, co to życie,
jeśli nie potraficie pojechać z dala od ludzi,
zrobić ogniska, przygotować jedzenia na zewnątrz i patrzeć w gwiazdy”.
Podczas drugiego czy trzeciego roku w NBA
zorientowałem się, w czym jestem najlepszy: w zbiórkach i obronie.
Berkley wjeżdża pod kosz...
Zacząłem się uczyć, jak to udoskonalić.
Rodman blokuje, o kurczę! Co wy na to?
Późno w nocy spotykałem się z kumplami,
o trzeciej czy czwartej rano szliśmy na trening, kazałem im rzucać.
Mówiłem: „Rzuć tam, teraz tam...”.
Siedziałem i reagowałem.
...nie pozwolił.
Ćwiczyłem kąty i trajektorie piłki.
U Larry'ego Birda będzie piwot. U Magica być może.
Kiedy Michael rzucał tutaj, ustawiałem się tam.
Jeśli uderzy w obręcz...
Leci tam. Leci tu i tu.
Teraz tam.
Leci tu, a potem tam.
Zacząłem uczyć się, jak ustawiać się, by przejmować piłkę.
Świetne zbiórki Rodmana...
Byłem dla przeciwników jak wysypka,
której nie mogli się pozbyć.
Dennis Rodman potrafił wszystko spierdolić. Wszystko niszczył.
Był jak szkodnik. Psuł zagrania, komu tylko chciał.
To zawsze było wyzwanie.
Był jednym z zawodników, którzy samą swoją obecnością odmieniali grę.
Mało jest takich zawodników jak on, to marzenie trenera.
Nie ma zawodnika, z którego byłbym bardziej dumny.
Świetnie dogadywał się z Chuckiem Dalym.
Tylko Chuck go rozumiał.
Powiedzmy, że się zatrzyma,
jesteś tu, bronisz, blokujesz go.
Pamiętam, jak raz pracowałem z Dennisem,
a Chuck zawołał mnie i kazał mi go zostawić.
„Mustangowi nie daje się siodła”.
Na studiach też byłeś takim łobuzem na boisku?
- Miałeś taką reputację? - Nie. Zbudowałem ją w Detroit.
Powszechnie wiadomo, że Detroit
jest jedną z najbardziej fizycznych drużyn NBA,
częścią ich strategii
jest wybijanie przeciwników z rytmu.
Detroit Pistons byli ucieleśnieniem
fizycznej, twardej, agresywnej i szybkiej gry.
WICEDYREKTOR NBA DS. ORGANIZACYJNYCH KOSZYKÓWKI 1986-2000
Mieli wielkich, silnych facetów: Laimbeera, Mahorna, Rodmana, Salleya.
Świetnego obrońcę Joego Dumarsa, mieli Isiaha Thomasa.
Byli w stanie zagrozić bezpieczeństwu najlepszych?
Nie przejmowali się tym.
Williams na deskach, chce dorwać Mahorna.
Rivers mocno popchnięty na ziemię.
Wtedy w NBA mogliście robić, co chcecie.
Dzień dzisiejszy w porównaniu do 30 lat temu, kurde.
Wtedy mogliście tłuc innych
i unikać jakiejkolwiek kary.
Dennis Rodman i Lohaus biją się pod koszem.
Byliśmy jak hokeiści, ludzie lubili, gdy się biliśmy.
Rick Mahorn nauczył mnie bić z łokcia, powiedział:
„Jeśli kogoś bijesz, to z premedytacją.
Po co ci bezsensowny faul? To głupota. Masz bić, to bij”.
Dostali przydomek „Łobuzów”.
Ich styl gry polegał na zastraszaniu przeciwnika, wielu się to nie podobało,
odbierało to koszykówce jej piękno.
Bird i Laimbeer biją się.
Nie byliśmy ulubieńcami ligi.
Nie byliśmy drużyną, którą zaprasza się na imprezy Lakers czy Celtics.
Kiedy się na jakiejś pojawialiśmy, byliśmy jak nieproszeni goście.
Taka wtedy była koszykówka.
Może nie byli tak utalentowani,
ale w Detroit czekał was wpierdziel.
Mamy bójkę. Laimbeer i Daugherty.
Cóż. „Jesteśmy Łobuzami”.
Nie walczyliśmy z tym, a potem zaczęliśmy wygrywać.
DETROIT PISTONS MISTRZOWIE KONFERENCJI WSCHODNIEJ 1988
Pistons pokonali Celtics i zostali królami Konferencji Wschodniej,
szło im nieźle, kiedy Byki zaczynały piąć się w górę.
W latach 86-87, kiedy Jerry Krause szukał trenera,
czuliśmy, że potrzeba nam czegoś innego.
ALBECK SCHODZI, WCHODZI COLLINS
To jeden z talentów Jerry'ego.
Znalazł młodego Douga Collinsa,
w którym widział energię i entuzjazm potrzebne młodej drużynie.
OBROŃCA BYKÓW - 1985-94
Na ten mecz potrzebne nam mnóstwo energii.
Mamy mnóstwo energii. Dziś wygramy, a jutro mamy wolne,
możecie spędzić całą noc w LA, robiąc, co chcecie.
Inaczej czeka nas trening...
Dougie był jak powiew świeżego powietrza.
Wierzył w to, co ja. Chciał wygrywać.
Był sympatyczny, dobrze się dla niego grało.
Witajcie w chicagowskim sportowym... kasynie.
Oszust.
- Ej! - Masz!
- Tak. - Podbijam.
- Wiemy, czemu wygrywa, ma króli. - Właśnie.
Energia Douga była nie do podważenia.
Schodził z boiska cały spocony.
Wyglądał, jakby grał.
Zadbajmy o odpoczynek.
Detroit, przegrywamy jeden do czterech z tymi gnidami.
Mecz będzie w publicznej telewizji. Wygrajcie z nimi.
Tak!
Rok zanim się pojawiłem,
Celtics wyeliminowali Byki w play-offach.
Koniec. Boston ma trzy zwycięstwa z rzędu.
PIERWSZA RUNDA KONFERENCJI WSCHODNIEJ 1986 CELTICS POKONUJĄ BYKI 3-0
Wynik: 122 do 104 dla Celtics.
Mieliśmy niewielu dobrych zawodników.
Widziałem, jak Michael gra, ale nie trzymałem się z nim.
Z numerem 34 Charles Oakley.
Naszym drugim najlepszym graczem był Oakley.
Był zajadły przy zbiórkach, prawdziwy twardziel.
Mieliśmy Johna Paxsona, Dave'a Corzine'a.
Główny trener, Doug Collins.
Mój pierwszy mecz odbył się w Madison Square Garden.
Knicks mieli Patricka Ewinga, Billa Cartwrighta, byli mocni.
Hubie Brown, świetny trener.
Dwie pierwsze minuty. Był remis.
Byłem cały spocony.
Żułem gumę tak, że aż zrobił się z niej proszek.
Zobaczyłem czyjąś rękę, dostałem kubek wody,
to był Michael Jordan. Powiedział:
„Trenerze, napij się i przemyj usta.
Nie przegrasz pierwszego meczu”.
Znowu Jordan.
Jest sam, obrót, odbicie od tablicy.
Michael Jordan ma 42 punkty.
Zostało dziesięć sekund, Rory Sparrow próbuje.
Jordan pod koszem, trafia.
Zdobył ostatnie 10 punktów w meczu, skończył z 50 punktami.
Michael Jordan ustanowił nowy rekord Madison Square Garden
dla drużyny gości, 50 punktów.
Chicago Bulls sprawili, że Doug Collins wygrał swój pierwszy mecz,
oto i szczęśliwy Doug Collins.
Pamiętam, że lecąc z powrotem, powiedziałem:
„Nigdy nie widziałem kogoś takiego”.
Tacy właśnie byliśmy, Doug i ja.
Planował atak tak,
by pogodzić to, jak ja gram, i swój sposób pracy.
W porządku, Michael.
Podobało mu się moje zacięcie.
Rozumiał, że szacunek dobrych graczy zdobywa się
trenując ich twardą ręką.
Michael mówił mi:
„Utrudniaj mi treningi, a ja i tak wygram”.
Treningi Douga miały w sobie element współzawodnictwa.
Byłem w pierwszej piątce.
Nie minęło wiele czasu,
wygrywałem, a on odsyłał mnie na rezerwę.
Raz wkurzył się podczas treningu. Myślał, że oszukuję z punktami.
Zdenerwował się i wyszedł, kolejnego dnia wróciliśmy,
zawodnicy pytali: „Rozmawiałeś od wczoraj z Michaelem?”.
Odpowiedziałem, że nie miałem okazji. Wtedy wyszedł Michael.
Złapałem go i pocałowałem w policzek.
Powiedziałem, że się kochamy.
- Pocałujemy się w telewizji? - Pewnie.
Powiesz im, że wszystko gra?
Pocałowaliśmy się i pogodziliśmy.
Trenowałem go przez trzy lata, od sezonu 1986-87 do 1988-89.
Kiedy go trenowałem, był najlepszy w lidze.
...wrzuca, tak!
Był najlepszym zawodnikiem meczu gwiazd.
Wygrał konkurs wsadów...
był najlepiej broniącym graczem roku.
Jordan przejmuje podanie. Biegnie przez całe boisko.
To właśnie wielkość.
Był najlepszym zawodnikiem.
PRO BASKETBALL BYKI DAJĄ RADĘ, KIEDY TRZEBA
Pod okiem Douga Collinsa Byki szybko się rozwijały
i stały się nagle godnym pretendentem w Konferencji Wschodniej.
Najważniejszym rywalem było Detroit,
ale kto miał im się postawić?
Kto mógł pokonać Detroit?
Musiała to być jedna z dwóch drużyn.
Byki miały tendencję wzrostową
ze swoim młodym składem: Jordanem, Pippenem i Grantem.
Ale Cleveland miało świetną drużynę.
Na wschodzie były dwie coraz lepsze drużyny.
KONFERENCJA WSCHODNIA 1989 PIERWSZA RUNDA - 1. MECZ
Byki grają z Cleveland do trzech wygranych.
Większość uważała, że Cleveland są lepsi.
Nikt nie stawiał na Byki.
Media, podobnie jak wszyscy, stawiały na Cavs.
Wtedy graliśmy z przeciwnikami po sześć meczów.
Pokonali nas sześć razy, 6 do 0.
Nie mieliśmy nic do stracenia.
KONFERENCJA WSCHODNIA 1989 PIERWSZA RUNDA - 1. MECZ
Byki wygrały pierwszy mecz, a Cleveland u siebie drugi.
Remis jeden do jednego.
Trzeci w Chicago wygrały Byki.
Chicago zwycięża 101 do 94.
Pod koniec czwartego meczu Jordan miał rzut osobisty, nie trafił.
Nie trafił. Cavaliers mogą wciąż mieć nadzieję.
Wróciliśmy do Cleveland na piąty mecz.
Witamy w Richfield Coliseum,
to piąty mecz Chicago Bulls i Cleveland Cavaliers.
Do tamtej pory
Byki były znane z przegrywania mimo przewagi.
Myśleliśmy: „Boże, znowu to samo.
Spartolą to. Przegrają z Cleveland”.
Mecz miał się zacząć, było tam jeszcze dwóch reporterów.
Lacy Banks z Sun-Times,
Kent McDill z Heralda i ja.
Lacy twierdził, że Cavs wygrają trzy mecze z rzędu.
Kent stwierdził, że wygrają po czterech, a ja, że po pięciu.
Mecz miał się zaraz zacząć,
a Michael wskazał Lacy'ego palcem i powiedział: „Ciebie mamy z głowy”.
Spojrzał na Kenta i powiedział: „Ciebie też”.
A mi powiedział: „Tobą zajmiemy się dzisiaj”.
KONFERENCJA WSCHODNIA 1989 PIERWSZA RUNDA - 5. MECZ
Mark Price i Ron Harper są z tyłu. Cleveland mają piłkę.
Biegaliśmy w jedną i drugą stronę.
Jordan kontra Harper, ładny obrót.
Było bardzo ciężko.
To właśnie play-offy,
mamy tu dwie świetne drużyny.
Ciągła walka.
Dramatyczne ostatnie minuty. Zostało 11 sekund.
- Pośrodku boiska. - Jordan ma piłkę,
skacze i trafia, zostało sześć sekund.
Jordan trafia, ma w tej chwili na swoim koncie 42 punkty,
Cavaliers proszą o czas.
Ehlo rzuca. Nance ma piłkę, Ehlo odzyskuje,
wjeżdża pod kosz i trafia, trzy sekundy do końca.
To wszystko w Richfield Coliseum.
Tylko jedna drużyna przejdzie dalej. Co za emocje.
Byki mają trzy sekundy, by spróbować zwycięskiego rzutu.
Wszyscy wiedzieli, gdzie trafi piłka.
Kazali Craigowi Ehlo mnie kryć,
to był błąd,
Ronowi Harperowi szło lepiej.
Prowadziliśmy punktem.
Powiedziałem: „Trenerze, mam Jordana”.
OBROŃCA CAVALIERS - 1986-89
Trener na to: „Ehlo będzie go krył”.
„No dobra, wszystko mi jedno, chrzanić to”.
Obrona!
Według planu miałem dostać piłkę.
Ale miałem czas tylko na jeden zwód i rzut z wyskoku.
Nie było innego wyjścia.
Robiłem wszystko, by zdobyć piłkę.
Jordan dostał piłkę.
Michael na linii faulu, rzuca nad Ehlem, ładnie!
Byki wygrywają!
Chicago pokonali Cavs 101 do 100.
Michael, rządzisz!
- Rządzisz. - Tak!
Czuję się teraz bardzo usprawiedliwiony,
wszyscy spisywali nas na straty,
pytałem ciebie i resztę:
„Co o nas myślą w Chicago? Czy już nas skreślili?”.
Powiedziałeś: „Niektórzy tak”.
Odparłem: „Niech siedzą w domu”.
Ktoś powiedział czy napisał: „Byki i tak wrócą do domu,
odeślijcie je”.
Po trafieniu Michael mówił: „Sami spadajcie do domu, gnoje”.
Wypierdalać, idźcie sobie, gdzie chcecie.
Kto nie jest z nami, niech się pierdoli.
Jordan pokonał ich w ostatniej chwili rzutem z wyskoku.
To było tak dramatyczne,
Michael przyzwyczaił nas do takich momentów w swojej karierze.
Ten rzut pozwolił Bykom zacząć wzrastać,
uwierzyć, że czeka ich coś niezwykłego.
Wyzbyliśmy się mentalności przegranych.
Zaczęliśmy wygrywać,
nic nas nie ograniczało.
Jak wysoko potrafi wzlecieć? Michael Jordan frunie,
a Chicago Bulls razem z nim.
Teraz Supermana czeka najtrudniejszy test.
FINAŁY KONFERENCJI WSCHODNIEJ - 1. MECZ
Zapraszamy na pierwszy mecz rozgrywek Konferencji Wschodniej
pomiędzy słabszymi Chicago Bulls i Detroit Pistons, faworytami.
NBA zainwestowało w zrobienie z Michaela Jordana ich gwiazdy.
Pistons... spowalniali ten proces.
Wiedzieliśmy, jak ważne dla NBA jest przejście Michaela na kolejny poziom.
Pierwszy był Larry, potem Magic, a w końcu Michael.
Nagle na ich drodze stanęła mała drużyna z Detroit,
która popsuła tę narrację.
Podobało nam się to.
Jak poważna była nienawiść między Bykami i Pistons?
Nienawidziłem ich.
To trwa do dziś.
Zrobili z tego sprawę osobistą. Dosłownie nas tłukli.
Mecze z Pistons obfitowały w fizyczne starcia.
Nie poddawaliśmy się. Biliśmy się z nimi.
Byki wygrały pierwszy mecz.
Mieliśmy jedno zwycięstwo.
Oni wygrali drugi mecz.
Wróciliśmy do Chicago,
Michael zagrał tam jeden z najlepszych meczów.
Jordan. Podanie, znowu ma piłkę.
Tak!
Skacze, robi obrót o 360 stopni i podrzuca piłkę.
Pippen podaje do Jordana.
Rodman, jeden na jednego. Zostało pięć sekund.
Jordan, tablica. Tak!
Koniec. Zwycięstwo dla Chicago.
FINAŁY KONFERENCJI WSCHODNIEJ 1989 3. MECZ
BYKI PROWADZĄ 2-1
Jaki mieliście plan na poprzedni mecz?
„Podawać do Michaela, wszyscy z drogi,
a piłka do kosza”.
Jordan zdominował mecz,
z czasem wiele osiągnął.
Pokazał, jak wielką jest gwiazdą.
Jak udało wam się wrócić?
Wiedzieliśmy, że Michael Jordan jest najlepszy
i spróbowaliśmy wykorzystać to, by się odbudować.
Musieliśmy zrobić wszystko, co w naszej mocy, by go powstrzymać.
Detroit miało specjalne „Zasady na Jordana”.
7 RAZY BRAŁ UDZIAŁ W MECZU GWIAZD
Nie wiem, jakim cudem to przeżył.
Niesławne „Zasady na Jordana”,
defensywna strategia Pistons stworzona specjalnie na niego,
wchodzi w życie zawsze, gdy był na ziemi.
Kiedy był w powietrzu, nie mieliśmy szans.
Ale na ziemi dawaliśmy mu radę.
Musieliśmy powstrzymać go, zanim skoczy,
w końcu on nie jest człowiekiem.
Michael Jordan. Faul.
Jordan popchnięty.
Kolejny przykład „Zasad na Jordana”.
4. MECZ
Mamy remis dwa do dwóch,
mecze te będą znane z obrony Detroit.
„Zasady na Jordana” brzmiały tak:
Na skrzydłach mamy go popychać
i nie pozwolić wbiec pod kosz.
Zasada druga: kiedy ma piłkę wysoko, popychajcie go w lewo.
Kiedy ma piłkę przy ziemi, blokujcie go od góry.
Oto „Zasady na Jordana”, nic trudnego.
A jeśli dostanie się pod kosz?
Wtedy Laimbeer i Mahorn przewrócą go na ziemię.
Tłuc go, jak tylko postawi nogę na pomalowanym.
Chuck Daly mówił: „To zasada na Jordana:
jeśli jest pod koszem, przewróćcie go na ziemię”.
Wtedy nie zrobi wsadu.
Będziemy cię tłuc. Będziesz padał.
Jordan na ziemi.
Próbujemy zrobić mu krzywdę.
Nie ma dokąd się ruszyć, dostał.
Jak bardzo tego chcesz?
Ile zniesiesz, by rzucić do kosza?
Chcą, by Jordan cierpiał za każdym razem, gdy jest pod koszem.
Sędziów nie obchodziło, czy Michaelowi coś się stało.
Nie upewniali się, czy bohaterowi nic nie jest.
Wtedy tak nie było.
Koniec meczu. Pistons pokonali Byki.
PISTONS Z PRZEWAGĄ NAD BYKAMI 3-2 WYNIK: 94-85
Nie mogę porównać Michaela do nikogo, tyle przecierpiał,
zachowując swoją wielkość, to niebywałe.
Nie byliśmy wtedy gotowi na Detroit Pistons.
ŚRODKOWY BYKÓW - 1988-94
Byli bardziej fizyczni. Byli agresorami.
Wiedzieli, jak nas pokonać.
Dzięki zwycięstwu 103 do 94 Detroit Pistons
wyeliminowali Byki i prą do finałów.
Niestety Byki znowu muszą obejść się smakiem.
„Pilnujcie Michaela, a wygracie”.
Jako drużyna
nie mieliśmy pewności siebie wystarczającej, by ich pokonać.
Koniec meczu, Pistons zdobywają tytuł mistrzowski.
FINAŁY NBA 1989
Przejdą do historii ligi jako jedna z najlepszych drużyn
nastawionych na obronę.
W sporcie zawsze jest jedna drużyna,
którą należy pokonać,
można powiedzieć, że właśnie po to buduje się własną drużynę,
dla Byków bez wątpienia byli to Pistons.
MISTRZOWIE ŚWIATA DETROIT PISTONS 1989
CZERWIEC 1989
LUTY 1993
Przyjaciel Dennisa Rodmana zmartwił się,
że nie ma z nim kontaktu i wezwał policję, by go poszukała.
Policja znalazła Rodmana wczesnym rankiem w Auburn Hills.
Rodman zabrał ze sobą zarejestrowaną broń.
Mówi się, że był przygnębiony.
Co jest? Czemu ludzie się przejmują?
11 LUTEGO 1993
Dobra odpowiedź.
Jestem tu.
Oto Dennis dziś o ósmej rano, przekonuje dziennikarzy, że wszystko gra,
że nie jest na skraju załamania nerwowego,
że nie zrobił niczego niezwykłego, przynajmniej jak na niego.
Według raportu miał w samochodzie broń.
TRENER PISTONS - 1992-93
Słyszał pan? Może pan potwierdzić?
Tak, słyszałem. Nic więcej nie wiem.
Miałem broń na przednim siedzeniu.
Na szczęście zasnąłem i znaleźli mnie gliniarze.
Byłem wtedy zagubiony.
To była dla mnie jednocześnie pobudka i ratunek.
Zeszły wieczór mógł być ostatnim, w którym widzieliśmy go w stroju Pistons.
Dennis Rodman był w Pistons. Ten czas już minął.
Robak teraz jest w Spurs dzięki wymianie na Elliotta i Wooda.
PAŹDZIERNIK 1993
Dennis trafił do San Antonio
i zmienił kolor włosów po premierze Człowieka-demolki.
To ja, Dennis Rodman. Nie próbuję nikogo zadowolić.
Spodobał się Madonnie.
Zaczęli się spotykać.
Powiedziała mu:
„Sam musisz zdecydować, kim chcesz być.
Nie bądź tym, kim inni chcą, żebyś był”.
Zorientował się, że może przekraczać wszelkie granice,
że to właśnie wolność.
Ludzie, którzy piszą do gazet, nie znają prawdziwego Dennisa Rodmana.
Nie rozmawiają ze mną. Piszą jakieś głupoty,
żebym wyszedł na frajera.
Ja tylko chcę czuć się wolny,
móc robić, co zechcę.
Co oznaczają te stroje, tatuaże,
okulary, aksamitny kapelusz, sygnety...
Dlaczego?
Lubię robić to, co robię.
To daje mi szczęście. Czuję się jak dziesięciolatek.
Zrobisz dla mnie jedną rzecz?
- Zdejmij kapelusz. - Czemu wszyscy tego chcą?
- Chcę zobaczyć kolor. - To nic szczególnego.
Miałem go gdzieś, stwierdziłem: „A niech to”.
Myślę o ogoleniu głowy.
Nie chciałem mieć z nim nic wspólnego.
Mieć z nim do czynienia.
Jimmy Stack, mój ówczesny asystent,
powiedział mi: „Pogadajmy o Rodmanie”.
Ja na to: „Nie chcę o nim gadać”.
Odparł: „Jerry, odrobiłem pracę domową”.
Naprawdę czułem, że poznałem go z innej perspektywy.
ASYSTENT DYREKTORA BYKÓW - 1988-2000
Kolejny faul Dennisa Rodmana, musi zejść z boiska.
W San Antonio Dennis był agresywny.
Czułem, że dzięki naszej strukturze i liderach w postaci Michaela i Scottiego,
Dennis nabrałby szacunku, by grać i osiągać sukcesy.
Gdyby nie Michael, Scottie i reszta drużyny,
nigdy byśmy go nie wzięli.
Gdyby Phil nie był trenerem, też byśmy go nie wzięli.
Wiedziałem, że Phil sobie z nim poradzi.
Pamiętasz swoje pierwsze spotkanie z Rodmanem?
To była porażka.
Wszedłem do domu Jerry'ego Krause'a.
Siedział na kanapie. Kapelusz zasłaniał mu oczy.
Miał kolczyki w nosie i w wardze,
nie wstał, by się przywitać. Powiedziałem: „Dennis, wstań.
Zdejmij kapelusz, przywitaj się. Chodźmy pogadać”.
Musieliśmy się wtedy dogadać.
Spytał: „Dennis, chcesz grać dla Byków?”.
Ja na to: „Wszystko mi jedno”.
W zeszłym tygodniu Byki poinformowały
o zakupie zawodnika uważanego
za najbardziej kontrowersyjną gwiazdę NBA.
Dennis Rodman, jeden z najlepszych zbierających w historii NBA.
To jedna z najmądrzejszych czy najgłupszych decyzji Byków?
Ludzie zareagowali od razu.
Rodman był ważną częścią
najbardziej znienawidzonej drużyny w historii Chicago.
Myśleliśmy: „W życiu go nie zaakceptują.
Mimo że podpisał kontrakt”.
Na ich korzyść przemawia to,
że to Jordan i Pippen powiedzieli: „On pomoże nam wygrać.
Wiemy, jaki jest twardy”.
Jak Dennis czuł się w drużynie tuż po przyjeździe?
Jak ryba w wodzie.
Dennis był graczem defensywnym,
był tym, kogo potrzebowaliśmy...
OBROŃCA BYKÓW - 1993-98
...kogoś, kto pomoże nam na linii frontu.
Jeśli wykona swoją pracę, wtedy go pokochamy.
Niech gra i wygrywa. Tyle.
I tak zrobił.
To jeden z najmądrzejszych ludzi, z jakimi grałem.
Rozumiał strategię obrony i jej ciągłe zmiany.
Nie miał ograniczeń.
Potrafił kryć wielu zawodników.
SKRZYDŁOWY BYKÓW - 1994-98
Uczył się zawodników. Znał ich słabe i mocne strony.
Rodman przejmuje...
Wiedział, jak grać na swojej pozycji.
Doskonale rozumiał, czego wymaga zwycięstwo.
Jest ogromną częścią naszego sukcesu.
STYCZEŃ 1998
NA POCZĄTKU STYCZNIA 1998 ROKU
BYKI BYŁY NA SZCZYCIE TABELI KONFERENCJI WSCHODNIEJ,
ALE WCIĄŻ NIE ZNANO DALSZYCH PLANÓW JORDANA.
- Żartowałem. - Widziałem twoje dziary.
Wiem. Napisałeś o mnie niezły artykuł.
- Dzięki. - Który?
Napisałeś: „Niech robi swoje,
nie przejmujcie się przyszłym rokiem.
Dajcie mu spokój i nie zadawajcie głupich pytań”.
Też mam tego dosyć.
Mam tego dość. Przestanę z wami gadać.
Mów: „Następne pytanie”.
Wy już tego nie robicie, ale wypytują nas u gości.
- Wkurza mnie to. - Rozumiem.
To wyczerpujące, w każdym mieście pytali:
„To ostatni mecz Michaela?” i tym podobne.
Jesteś tym zmęczony? Męczy cię to?
Tak. Pytania są ciągle te same, odpowiedź też się nie zmienia.
Czy nie byłoby miło, gdyby kibice cieszyli się grą,
zamiast martwić się, czy to ostatni sezon?
Mnóstwo pytań tego typu do Michaela.
Powiedziałeś, że to twój ostatni rok.
Ostatni raz jesteś w San Francisco?
To twój ostatni sezon?
To ostatni sezon Michaela w Bykach?
Jesteś w Atlancie po raz ostatni?
- Powinien przejść na emeryturę? - To jego wybór.
Musimy pytać o to przed każdym meczem.
Odpowiem to samo.
Może i mam te same odpowiedzi, ale ćwiczę je.
Nie wiem.
Nigdy nie wiadomo.
Nie wiem.
Może to ostatni raz, ostatni taniec, cokolwiek...
Nie skupiam się na tym. Żyję chwilą.
Cieszę się każdą chwilą, każdym meczem.
A to, co na koniec sezonu stanie się
z organizacją, kto wie?
Co ma być, to będzie.
Myślę, że ludzie, a głównie media, próbują nieco zmienić pytania tak,
by zobaczyć, czy moja odpowiedź się zmieni,
a to nie nastąpi.
Michael, co z przyszłym rokiem?
Uwielbiam was. Jesteście super. Przepraszam.
TYLKO DLA PERSONELU
Poznajmy braci Lizusów.
To bracia Lizusowie.
Gus Lizus, CT Lizus.
Calvin Lizus, Tom Lizus.
- John Michael Lizus. - To właśnie on.
- George Lizus. - Bracia Lizusowie.
Dbają o Michaela.
Tak naprawdę to jego ochroniarze.
MENADŻER SPRZĘTU BYKÓW
Przy sportowcach zawsze kręcą się lizusy.
Zaczęliśmy mówić, że to właśnie robią.
Zawsze są w pobliżu.
To główny lizus. Generał brygady Gus Lizus.
Generał brygady.
Właśnie.
Spadajcie stąd. Mamy ważną debatę.
Rozmawiamy o prezydencie. Spadajcie.
- Za tydzień zacznie rządzić krajem. - Gus będzie rządzić.
Gdyby prezydent miał braci Lizusów, nie miałby tego problemu.
To na twoją grzywnę.
Mam na grzywnę.
Widzicie?
W tej branży wszyscy są nieuczciwi. Teraz wiecie.
Craig Sager dał mi 20 dolców, żebym opłacił grzywnę.
- To łapówka. Zgłoś go. - O tym mówię.
Pewnie chce wywiadu ze mną. Czegoś chce. Jego problem.
Tylko się wita.
Dziękuję bardzo.
Uwielbiają cię.
...rozrywka...
Masz, stary.
Boże! Dziękuję!
Tylko autograf!
Proszę, panie Rodman. Dziękuję bardzo.
Podoba wam się w Chicago?
- Jest super. - Uwielbiamy to miasto.
- Wpadnij kiedyś do Nashville. - W życiu.
Byłem tam, stary. Nie.
Dwa miesiące temu Pippen ogłosił, że więcej nie zagra dla Byków.
10 STYCZNIA 1998
Jednak zmienił zdanie, mówiąc, że nie może się doczekać powrotu.
Jesteśmy teraz ciekawi, kiedy wróci.
Czemu zmieniłeś zdanie?
- O powrocie do gry? - Tak.
Wiedziałem, że prawdopodobnie czeka nas
trudny okres,
byłaby to dla mnie przegrana,
ponieważ pewnie czekałyby mnie kary.
Nie chciałem im na to pozwolić.
W ostateczności byłem gotów trafić na wymianę.
Ale wiedziałem, że to nie nastąpi.
Po obejrzeniu 35 meczów z ławki,
środkowy Byków wszedł na boisko w United Center.
Zobaczcie nową fryzurę Dennisa Rodmana.
Ponoć to liczby 33 w ramach świętowania powrotu Pippena.
Pippen zagrał 31 minut,
zdobył 14 punktów, zaliczył cztery zbiórki, pięć asyst
i podniósł Byki na duchu.
BILANS BYKÓW: 25-11
Kiedy nie było Scottiego,
Dennisowi podobało się, że Michael go potrzebuje.
Hej, Dennis...
Mów, kiedy Oakley będzie próbował mnie zasłonić.
Szykuje się na ciebie.
Mam go przytrzymać?
Jeśli chcesz przekazać krycie, spoko.
Ja wezmę Houstona, Oak się obróci, powstrzymam go.
Kiedy będzie mało czasu,
a on będzie mnie krył...
wtedy to zrób.
Miał podejście typu: „Spoko, Michael, zajmiemy się tym”.
Kiedy wrócił Scottie, stracili go.
Powrót Scottiego wiązał się z powrotem Trzech Amigos,
gdzie ja jestem czarną owcą w rodzinie.
Rodman dramatycznie się stoczył, alkohol, imprezy,
utrata kontaktu z rzeczywistością.
Ludzie nie rozumieją,
że musimy radzić sobie nie tylko z koszykówką.
Musimy znosić cały ten syf. Grałbym w koszykówkę za darmo,
pieniądze są za cały ten syf po zejściu z boiska.
Nacisk publiki i mediów.
Zostawcie mnie. Mam dość.
Nie gadam już.
Bez komentarza. Może być?
Koszykówka to prosta gra.
Ale trudne jest życie poza nią.
Nigdy nie musiałem nikomu niczego udowadniać.
Branża może mi naskoczyć. Mam gdzieś, co o mnie myślą.
Wszyscy rozumieli wpływ Dennisa na drużynę,
a my rozumieliśmy, że ma inne...
potrzeby w swoim życiu osobistym niż my.
Pokażę ci, co powiedział Michael.
Kiedy nie było Scottiego, Dennis był jak modelowy obywatel
do takiego stopnia, że aż mu odwalało.
Kiedy Scottie wrócił, Dennis chciał zrobić sobie urlop.
Przyszedłem na trening. Phil powiedział, że Dennis ma mi coś do powiedzenia.
Znając Dennisa, wiedziałem, że nie chcę tego usłyszeć.
To brzmi...
Dennis powiedział: „Potrzebuję urlopu”.
Spytałem Phila: „Jakiego urlopu?”.
Powiedział: „Potrzebuje trochę luzu”.
Ja na to: „Phil, powiem ci coś.
Jeśli ktoś tu potrzebuje urlopu, to ja”.
Spojrzeliśmy na Dennisa. „Dennis, co będziesz robił?”
Powiedział, że chce jechać do Vegas.
„Phil, jeśli pojedzie do Vegas, już go nie zobaczymy.
Pozwól mu na to, a już nie wróci”.
Spojrzał na Dennisa i powiedział:
„Wystarczy ci 48 godzin”?
Dennis na to:
„Nie mam wyboru, niech będzie 48 godzin”.
„Masz 48 godzin, Dennis”.
Spojrzałem na Phila. „Nie wróci w ciągu 48 godzin.
Nieważne, co powiesz. Już po nim.
Dobrze. 48 godzin”.
Jeśli stąd wyjdzie, pojedzie na lotnisko...
Nie dawał znaku życia przez 48 godzin.
Pamiętam.
Poleciałem do Vegas.
Dennis był szalony, ale wszystko się udało
dzięki zrozumieniu Phila i Michaela...
wiedzieli, że aby dobrze grał,
musieli dać mu trochę swobody.
A dali mu dużo swobody.